<

Είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες

Γιώργος Κιτής
2017-12-9

Χρόνια πριν ο τραγουδοποιός μίλησε για κάτι παιδία που ζουν μια ζωή διαφορετική, τραγούδησε για κάτι παιδιά που δεν γίνονται άνδρες. Αυτό το τραγούδι άκουσα πρόσφατα στα πλαίσια μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, επ’ ευκαιρίας όσον συνέβησαν γύρω από την θεατρική παράσταση, στην οποία ένα κοινοτικό συμβούλιο απαγόρευσε να προβληθεί. Για πρώτη φορά όμως αυτό το τραγούδι το άκουσα διαφορετικά… για πρώτη ίσως φορά αναρωτήθηκα ποια είναι αυτά τα παιδιά που δεν γίνονται άνδρες. Για πρώτη φορά ρώτησα τον εαυτό μου αν τα παιδιά που δεν γίνονται άνδρες είναι ο Αχιλλέας και ο Μηνάς που ζουν μαζί σε ένα υπόγειο κάπου στην Αθήνα ή αν τα παιδιά που δεν γίνονται άνδρες είναι ο κάθε ένας που στιγματίζει τους ανθρώπους με βάση τις ερωτικές ή άλλες προτιμήσεις που πιθανώς να έχουν. Αναρωτιέμαι πόσο θάρρος χρειάζεται ακόμα και σήμερα, στην «σύγχρονη» Κυπριακή κοινωνία να τολμήσει κάποιος να φωνάξει: «Είμαι αυτός που είμαι, είμαι ομοφυλόφιλος και it’s ok» Δεν ξέρω πόση εσωτερική δύναμη χρειάζεται, ξέρω όμως ότι είναι αρκετή για να αποδείξει κανείς ότι είναι Άνδρας.

Ξέρω ότι αυτός ο άνδρας έχει πολλές φορές απέναντι του κάτι παιδιά που αρνούμενοι να «μεγαλώσουν» και να προχωρήσουν μπροστά, μένουν προσκολλημένοι στις πολύ καλά ριζωμένες αντιλήψεις που μια βαθιά νυχτωμένη κοινωνία τους εμφύτεψε. Γιατί σε αντίθεση με το τι μπορεί να μας έλεγαν κάποτε, το μέγεθος του ένας άνδρας δεν το αποδεικνύει στην κρεβατοκάμαρα ή με τον αριθμό των γυναικών που έχει στο contact list του. Το μετρά με τις ενέργειες του, με την στάση ζωής που έχει, με την δύναμη της ψυχής του, με το θάρρος του να αποδεχτεί τους άλλους αλλά και λέγοντας «είμαι αυτός που είμαι και μ’ αγαπώ, είμαι ομοφυλόφιλος, είμαι μαύρος, είμαι λευκός, είμαι….. είμαι……. είμαι ……. είμαι…… και μέσα στην όποια διαφορετικότητα μπορεί να έχω από τους πολλούς, είμαι το ίδιο με εσένα». Αυτό χρειάζεται θάρρος να το πει κανείς και αυτό τον κάνει άνδρα.

Η απαγόρευση της έκφρασης, η άρνηση να δώσουμε το μικρόφωνο στον άλλο για να πει την άποψη του, η στέρηση τους δικαιώματος της καλλιτεχνικής ή άλλης έκφρασης δεν αποτελεί παρά μόνο απόδειξη ότι κάποιοι παραμένουν ανώριμα παιδιά. Έχουν βέβαια κάθε δικαίωμα και αυτοί να εκφραστούν ενάντια στην ομοφυλοφιλία, ή όποια άλλη κατά την άποψη τους διαφορετική προσέγγιση της ζωής. Μπορούν να το κάνουν όμως στα πλαίσια ενός υγιούς διαλόγου ο οποίος επιτρέπει την ανταλλαγή απόψεων στην όποια τους μορφή. Άλλωστε τι άλλο είναι η τέχνη; ή το θέατρο; ή το βιβλίο; ή το ποίημα; Μια μορφή έκφρασης είναι, μια μορφή εξωτερίκευσης αισθημάτων, ιδεών και απόψεων. Σε αυτές τις απόψεις λοιπόν κανείς μπορεί να απαντήσει με επιχειρήματα τα οποία στηρίζουν την δική του θέση και όχι με απαγορεύσεις που σκοτώνουν τον διάλογο και την δημοκρατική και καλλιτεχνική έκφραση.

Ως συγγραφέας, ξέρω ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ κάποιο να μου στερεί το δικαίωμα στην συγγραφή και στην έκφραση. Ένα δικαίωμα για το οποίο κάποιοι άνδρες πάλεψαν. Είναι οι ίδιοι άντρες που σήμερα φωνάζουν «έχω δικαίωμα να είμαι αυτός που είμαι» είναι οι άνδρες που λένε «αν όχι εμείς ποιος; αν όχι τώρα πότε;». Είναι οι άνδρες που απέναντι τους βρίσκουν ανώριμα παιδία που οχυρωμένα πίσω από την «δύναμη» της εξουσίας του δικού τους μικρόκοσμου αποκτούν ισχύ την οποία δεν μπορούν να διαχειριστούν.

Αναρωτιέμαι λοιπόν τι ήθελε να πει ο τραγουδοποιός, για ποια παιδιά μιλούσε τότε και για ποιους άνδρες; Δεν το ξέρω… γνωρίζω όμως ότι οι άνδρες τολμούν να μιλήσουν, πάνω από όλα όμως, τολμούν να ακούσουν!!