<

Και ξαφνικά υπάρχω!!

Γιώργος Κιτής
2017-3-14

Σαράντα χρόνια έφηβος…σαράντα χρόνια φρόνιμος, ωραίος και ιππότης… που λέει και το τραγούδι. Σχεδόν σαράντα δηλαδή γιατί λίγα χρόνια πριν τα πατήσω εισακούστηκαν οι ευχές και οι προσευχές της μάνας, ευθυγραμμίστηκαν οι πλανήτες και αποφάσισα να μπω στο κοσμηματοπωλείο για να αγοράσω το περιβόητο δακτυλίδι αρραβώνων. Το δακτυλίδι που για κάθε άντρα αποτελεί το τέλος μιας εποχής και αρχή μια άλλης. Δεν θα σταθώ στην εμπειρία της αγοράς ενός δακτυλιδιού την οποία ξεπέταξα με συνοπτικές διαδικασίες. Θα σταθώ όμως στην διαδικασία της πρότασης γάμου, όχι για να σας την περιγράψω αφού πάντα πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτή αποτελεί προσωπική στιγμή του ζευγαριού. Θα σταθώ όμως στην αδικία που επιφέρει η πρόταση γάμου για το γυναικείο φύλο… γιατί πραγματικά δεν ξέρω για ποιον από τους δύο μας ήταν πιο δύσκολη η απόφαση. Για εμένα ή για αυτήν; Γιατί παρόλο που για κάθε κορίτσι το να φορέσει νυφικό αποτελεί όνειρο ζωής το οποίο αρχίζει από τα πρώτες στιγμές της ζωής της μέσα από τα παιδικά παραμύθια με τις πριγκίπισσες που της διαβάζουν, καλείται μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα να απαντήσει με ένα ναι ή ένα όχι σε μια πρόταση που θα καθορίσει την ζωή της για πάντα. Χρόνο για να σκεφτεί δεν δικαιούται. Ίσως οι κοινωνικές νόρμες να έπρεπε να τις δίνουν λίγο χρόνο… δεν το κάνουν όμως. «Μπορώ να σου απαντήσω αύριο; ή σε μια εβδομάδα;» Δυστυχώς για τα απανταχού κορίτσια αυτή η απάντηση δεν είναι επιλογή, αφού αντίθετα αποτελεί την τέλεια υπεκφυγή και συνεπάγεται ένα μεγάλο όχι στα αυτιά του υποψήφιου γαμπρού. Για εμένα δε τα πράγματα ήταν διαφορετικά, είχα μπόλικο χρόνο να σκεφτώ και να πάρω την μεγάλη απόφαση. Άλλωστε κανείς δεν με πίεζε, κανείς δεν στεκόταν μπροστά μου ανάμεσα σε κεριά και λουλούδια, με την ρομαντική μουσική να παίζει στο βάθος κρατώντας ένα δακτυλίδι και να περιμένει απάντηση αν θα μου το βάλει στο χέρι ή όχι. Εγώ είχα μπόλικο χρόνο να σκεφτώ και να κατανοήσω ότι τελικά «No man is an island». Ότι τελικά κάποια στιγμή έρχεται στην ζωή σου αυτή, η μία και μοναδική, που σου αποδεικνύει χωρίς καν να το επιδιώξει ότι αξίζει να μοιραστείς την ζωή σου μαζί της και να ανοίξεις το λιμάνι σου μόνο για αυτήν.

Και αφού ακούσεις το πολυπόθητο και μάλλον αναμενόμενο «ναι» αρχίζει η ζωή του αρραβωνιασμένου ζευγαριού στην οποία θεωρητικά τίποτα δεν αλλάζει σε σχέση με πριν. Μόνο θεωρητικά, γιατί κάτι αλλάζει στην ψυχοσύνθεση των συγγενών και των φίλων. Όχι των single, αλλά όλων των άλλων. Αυτών των συγγενών που ξαφνικά αποφάσισαν ότι έχεις και εσύ μια θέση στα οικογενειακά τραπέζια και στις συναθροίσεις την φαμίλιας. Των φίλων αυτών που από την μια μέρα στην άλλη αποφάσισαν ότι δικαιούσαι και εσύ μια πρόσκληση σε κάποιο πάρτι ζευγαριών. Και εκεί που στην εργένικη σου ζωή είχες 2-3 φίλους για να τα πίνεις σε κάποιο μπαρ κάθε Σαββατόβραδο ξαφνικά δεν έχεις χρόνο ούτε για να τους πάρεις ένα τηλέφωνο να δεις τι κάνουν. Γιατί τελικά κουλούρα στο κεφάλι δεν σημαίνει μόνο να μοιράζεσαι τα πάντα με το έτερον ήμισυ αλλά σημαίνει επίσης ότι ξαφνικά υπάρχεις και για όλους τους άλλους.